Στον μακροσκοπικό κόσμο, η επιβίωση χωρίς αέρα είναι συχνά μια εποχιακή αναγκαιότητα. Τα χρυσόψαρα και οι κυπρίνοι του σταυρού εκτελούν ένα εκπληκτικό κατόρθωμα βιοχημικής μηχανικής κατά τη διάρκεια των σκληρών βόρειων χειμώνων. Όταν οι λιμνούλες τους παγώνουν, κόβοντας όλο το φρέσκο οξυγόνο, μετατρέπουν αποτελεσματικά το σώμα τους σε μικροσκοπικά ζυθοποιεία. Παράγοντας αιθανόλη για να επιβιώσουν, αποφεύγουν τη συσσώρευση οξέος που θα σκότωνε οποιοδήποτε άλλο σπονδυλωτό. Ομοίως, η βαμμένη χελώνα χρησιμοποιεί το καβούκι και τον σκελετό της ως ένα τεράστιο χημικό ρυθμιστικό διάλυμα, εξουδετερώνοντας το γαλακτικό οξύ ενώ πέφτει σε χειμερία νάρκη για μήνες σε ανοξική λάσπη. Αυτά τα πλάσματα καταδεικνύουν ότι ο «Κανόνας των 3» —ο οποίος υπαγορεύει ότι οι άνθρωποι μπορούν να επιβιώσουν μόνο τρία λεπτά χωρίς αέρα— είναι απλώς μια κατευθυντήρια γραμμή για τα θηλαστικά. Από την ικανότητα του γυμνού τυφλοπόντικα να «σκέφτεται» χρησιμοποιώντας φρουκτόζη μέχρι το 40λεπτο κράτημα της αναπνοής της κατσαρίδας, η φύση έχει σχεδιάσει έξυπνες λύσεις για να διασφαλίσει ότι όταν ο αέρας εξαντληθεί, η ιστορία της ζωής συνεχίζεται.

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
☛❤ Thanks for Comments ❤☚