Η κριτική του συνοψίζεται στο ότι τα ιδιωτικά τραπεζικά ρίσκα μετατράπηκαν σε ελληνικό δημόσιο χρέος, με αποτέλεσμα οι Έλληνες να υποστούν την λιτότητα για να σωθούν οι ξένες τράπεζες. Χαρακτηρίζει μάλιστα αυτά τα χρέη ως “odious debt” (ειδεχθή χρέη) που, κατά την άποψή του, θα έπρεπε να είχαν αναδιαρθρωθεί ή διαγραφεί.
Στην απάντηση που αποδίδεται στον Έπσταϊν, γίνεται λόγος για «λογιστικό παράδοξο», σχολιάζοντας ότι οι πληρωμές τόκων καταγράφονταν ως έσοδα, παρομοιάζοντας την κατάσταση με «μεταφορά από τη δεξιά τσέπη στην αριστερή».

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου