Ιδιωτικοποίηση του νερού είναι εθνικό έγκλημα

Η εκμετάλλευση του νερού, ενός ζωτικού αγαθού, με πωλήσεις που προέρχονται από χρήματα του ελληνικού λαού, είναι απάτη και εθνικό έγκλημα. Δεν πρέπει να μας πωλείται αυτό που χρειαζόμαστε για ζωή.Η συζήτηση γύρω από την ιδιοκτησία, τη διαχείριση και την τιμολόγηση του νερού αποτελεί ένα σύνθετο κοινωνικό, οικονομικό και πολιτικό ζήτημα με έντονα επιχειρήματα από όλες τις πλευρές.Η προσέγγιση του νερού ως δημόσιο αγαθόΑνθρώπινο δικαίωμα: Οι υποστηρικτές αυτής της άποψης θεωρούν ότι το νερό είναι απαραίτητο για την επιβίωση και η πρόσβαση σε αυτό πρέπει να είναι εγγυημένη για όλους, χωρίς το κέρδος να αποτελεί κριτήριο διανομής.Κοινωνική δικαιοσύνη: Υπάρχει η θέση ότι οι υποδομές (δίκτυα, φράγματα) έχουν χρηματοδοτηθεί από τους φορολογούμενους, επομένως η εμπορευματοποίηση του πόρου συνιστά διπλή επιβάρυνση για τους πολίτες.Προστασία από μονοπώλια: Η ιδιωτικοποίηση ή η πλήρης εμπορευματοποίηση ζωτικών υποδομών μπορεί να οδηγήσει σε ανεξέλεγκτες αυξήσεις τιμών και αποκλεισμό ευάλωτων κοινωνικών ομάδων.Η προσέγγιση της κοστολόγησης και της διαχείρισηςΚόστος υποδομών: Η άντληση, ο καθαρισμός, η απολύμανση και η μεταφορά του νερού μέσω του δικτύου μέχρι τις βρύσες των σπιτιών απαιτούν δαπανηρές υποδομές, συντήρηση και ενέργεια.Αποτροπή σπατάλης: Η επιβολή αντιτίμου, ανάλογα με την κατανάλωση, λειτουργεί ως κίνητρο για την ορθολογική χρήση και την προστασία του περιβάλλοντος, αποτρέποντας την αλόγιστη σπατάλη ενός περιορισμένου φυσικού πόρου.Βιωσιμότητα δικτύου: Τα έσοδα από τους λογαριασμούς νερού συχνά επανεπενδύονται για τον εκσυγχρονισμό των δικτύων, τη μείωση των διαρροών και τη διασφάλιση της ποιότητας του πόσιμου νερού.Στην Ελλάδα, το Συμβούλιο της Επικρατείας (ΣτΕ) έχει εκδώσει αποφάσεις που υπογραμμίζουν τον δημόσιο χαρακτήρα της διαχείρισης του νερού (όπως για την ΕΥΔΑΠ και την ΕΥΑΘ), τονίζοντας ότι η παροχή υπηρεσιών ύδρευσης δεν μπορεί να αποκοπεί από την κρατική εποπτεία και τον κοινωφελή της χαρακτήρα.